ارتباطات شادی بخش

اهمیت ارتباطات با پالس مثبت در جامعه بازخورد بالایی خواهد داشت...

بنام خالق مهر 

ارادت خدمت یکایک شما دوستان 

امیرحسین احمدی هستم

راوی خلیج تا ابد فارس

موضوع امروز راجع به اهمیت ارتباطات و گسترش دایره ی روابط ما به صورت یک انسان هست

وقتی ما جمعیتی که با اونها در طول شبانه روز ملاقات می کنیم و یا حتی نیم نگاهی هر چند مختصر به آنها می کنیم و لبخندی یا حسی به آنها در قالب یک انسان هدیه می کنیم می توانیم احساس رضایت نسبی و یا کلامی را در مرحله اول نسبت به خود ایجاد کنیم و این لبخند مختصر می تواند زمینه ساز حرکتی زیباتر باشد.

پس هر فرد که توانایی راه رفتن / شنیدن / دیدن / بیان کردن را دارد به نوعی درگیر احساس آرامش است

ما انسان ها بسته به نوع گفتگو و درخواست هامان و خواسته هامان تمامی تلاش خود را به کار میگیریم تا درخواست خود نسبت به نیازهای اولیه مان را بروز دهیم

این بروز دادن از همان ابتدای کودکی در وجودمان متولد می شود و به مرور کامل تر می شود تا به اهمیت جایگاه شغلی و یا جایگاه انسانی مان می رسد

اگر ما در محیطی بسته رشد کنیم قطع به یقین می توانیم فضا را توسعه یافته تر تصور کنیم و همانگونه که گفته شد هر آزمون و خطایی که در کودکی و نوجوانی و در مراحل مختلف می کنیم و بازی هایی که در قالب روایت ها و آثار دست به انجام داشته و داریم ما را به سمت و سوی بزرگسالی مان سوق می دهد

بدون تردید اگر بتوانیم و بدانیم که هرکدام از ما چه شخصیت هایی داریم و آگاهی و علم خود را در همان حال حفظ و یا توسعه بدهیم

همان ها باعث توانایی ما میشوند

پس هدیه های کوچک به مانند لحظه ای توقف لحظه ای هدیه دادن و هدیه گرفتن که می تواند شادی را به ارمغان بیاورد را از کسی دریغ نخواهیم کرد

ما فارغ ز احوال خویش نیستیم

ما هر کدام درون جامعه ای در حال زیستن هستیم که ارتباطات و گسترش آن برای ما زمینه ساز حرکت های نو را به معرض نمایش می گذارد

در دوره ای که زندگی و داشتن امکانات در معرض ارائه وجود دارد ما باید پذیرش خود را اعلام کنیم

پذیرش به معنای آفرینش دوباره ی جدیدترین و در عین حال انجام مسئولیت هاست

ما هر یک و هر زمان که احساس کنیم می توانیم درجه اهمیت وجودی خودمان را به بهترین نحو ایفا کنیم دست به حرکتی نوین خواهیم زد

تردیدی به دل خود راه نمی دهیم و بدون وقفه حرکت خواهیم کرد

اگر در میان مسیر توقفی بود میتوان برداشت خود را کرد

می توان از نوع حرکت ها و نوع ابراز آن به چیزهای مهم تری رسید

من<امیرحسین احمدی> از اهمیت خود و توقف خود آگاهی پیدا کرده ام 

از شخصیت خود که لحظه به لحظه در حال شناخت خود می باشد آگاهی پیدا کرده ام

بعد از قبول خود به عنوان یک جز از جهان بی کرانه به فهم این نکته خواهم رسید که فهم من نسبت به برخی مسائل کافی نیست

اینگونه به اتفاقات می اندیشم

اینگونه به مسائل نگاه میکنم که اگر هر شخص که خواستار توسعه ی فردی خود می باشد باید به اهمیت آموزش پی ببرد

آموزشی که در محیط کار به او داده می شود

فرصتی که در محیط کار به او اختصاص می یابد

و جایی که خود را در معرض صحبت می گذارد

در معرض آن همه فرصت می گذارد

پس اگر لحظه ای توقف دلیل دارد توقف میکنم

اگر لحظه ای فرا رسد که وقت رفتن است می توان بدون تردید محیط را ترک کرد

من از اهمیت زمانم در طول شبانه روز آگاه شده ام

برای آن است گر می روم

گر میمانم بدان معنا نیست که چیزی یا احساس اذیت کننده ای وجود دارد بلکه آن است که محیط می تواند در من اثری بر خلاف خواسته هایم داشته باشد

همانگونه که در ابتدای صحبت هایم گفتم ما زندگی و امکانات را در توزین درستی می بینیم

کلمات برای هرکدام از معنا دارند

گاه از اهمیت یادگیری کلمات واهمه داریم

از اهمیت بودن در جای مختلف وحشت داریم

ما چالش ها و مناطق امن خود و پیله تنهایی خود را ترجیح می دهیم

و این شاید برای مدت زمانی کافی ست

اما بیش از این شور و انگیزه ای که داریم را از بین می برد

ما متاسفانه نقصان پذیر شده ایم از ارتباطاتی که گاه ما را به این عرصه انداخته اند

می توان اینگونه به ارتباطات نگاه کرد که هر لبخند فرصتی ست برای خلق یک شاهکار یک اثر

اثر زیبایی که خالق مهر آفرین جهان به ما درود بخشد

به ما ارزانی دهد

پس ما از ارتباطاتمان به بهترین نحو نگاه کنیم

در جایی که زندگی با سلام آغاز و با یک خداحافظی به پایان می رسد

این قدم های ماست که امید ملاقات دوباره را شکل می دهد

زندگی با یک از تپش افتادن قلب به پایان نمی رسد

بلکه زمانی ما بدرود حیات می گوییم که میان میدان باشیم و احساس خلاقانه ی جامعه و خود را نادیده بگیریم

اگر هستیم یعنی شکر از این فرصت 

اگر گاه به دور از منزل هستیم یعنی فرصت در محلی دیگر

پس ما چه دور باشیم و چه نزدیک می بایست در قالب شخصیتی خود خواستار باشیم و دارای ساختار

همه ی این ها یعنی چه من و چه شما باید از اهمیت اکنون و ارتباطات پیش آمده نهایت بهره را ببریم

بهره وری یعنی: گر هستم گر چه نیک و بد تو خود همانی باش که ارزشمند بودنت باعث آرامش جان است

تو زیباترین مخلوق یک شعر باش در شعرهای بی قراری 

تو حدیث خود بخوان در این مجمع

تو از جهت کمی و بیشی به آن نگاه نکن

خود بودن سخت است اما تو به دنبال اصالت واژه ها باش

آگاه از احوال دل خود باش

همواره به دنبال شادی باش

در میان مسیر گر ایستادی و گر رفتی همیشه آرام باش

این روزها آرامش ز تو دور افتاده

اما بیا و تبدیل به شاه بیت غزل های شاعر باش

تو جاده ی نوبرانه ی مسیر بدون عبور راوی باش

اهمیت لحظه های زندگی چنین است

گر چپ بروی و راست بگردی 

همه سهل است تو بیا و همقدم این امیر در مسیر باش

از خدا میخوام سکانس به سکانس این زندگیتون پر باشه از آرامش و عشق

لبخند رضایت درون قلب هاتون جاری ...

قلم من از قصه ی مردمه

این روایت ها ادامه دارد

کلمات کلیدی

ارتباطات شهری - خیابان شاد - جامع شناسی - روانشناسی - -